Mail aan het thuisfront - 2001, Cartagena, Colombia

Onderstaande mail vond ik terug in een oude mac. Tien jaar oud, alweer, ergens in maart 2001. We waren in Bogotá om Ezra op te halen en tijdens de gerechtelijke procedure besloten we een weekje naar de kust te verkassen. Fascinerend om terug te lezen, hoe 'leuk' we het daar hadden. Mijn verveling vond zijn weg naar het toetsenbord van Casa Krakkemik.
--------------------

"Guantanamera, het was in Guantanamera, Guantanameraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhh, ...."

O sorry hoor, we waren nog even in de vakantiestemming. Sjongejonge dat was ons het weekje wel. Typisch Caribisch onderdompeld in een soort van klammelappenwarme. Hotel El Caribe. Caramba! Da´s pas een 5-sterren hotel. Alles marmer en anders wel natuursteen (ben niet zo´n kenner). Maar laten we beginnen bij het begin:

We landden heel voorspoedig, zaterdags op Cartegana-airport. We worden al meteen bestormd door een wilde horde kruiers en taxichauffeurs en verder door iedereen die een graantje mee wil pikken van onze onbetwist onmetelijke rijkdom. We laten het maar wat over ons heenkomen en lachen wat en gaan voor weetikveel hoeveel mille pesos het schip in bij de eerste de beste taxichauffeur. Nah opgelicht, we betalen 15 piek ipv 8. Maar het voelt als chantage!! Terwijl wij hier zijn met alleen maar nobele bedoelingen. Ze zouden ons geld moeten toegeven.

Is het jullie weleens opgevallen - in de wat pedante veronderstelling dat jelui ooit een 5-sterren motel hebben betreden - dat het baliepersoneel met elke ster arroganter lijkt te worden? Zo ook in het - toegegeven - onwaarschijnlijk mooie El Caribe. Gelukkig weten wij ook in het Spaans ons keurig uit te drukken zodat wij, na veel kwaaie koppen één van de mooiste suites krijgen van het hotel. Met voor Noah zijn eigen tweepersoonsbed. Waar, ook dat is blijkbaar aangeleerd, hij het toch presteert om tot twee keer toe uit te lazeren. Wat moeten we met zo´n stuntel. Bijna iedere nacht eindig ik in Noah´s bed en Noah bij Daphne. Ezra is de enige die gewoon op haar plek blijft liggen. Moest er nog bijkomen. Kind van nog geen drie maanden.

Onze kamer heeft een fantastisch werkende airconditioning, zodat je bij het wakker worden eerst de ijspegels van je neus moet bikken. We hebben zelfs een eigen kamermeisje, Nancy. Hoewel, kun je nog meisje zeggen tegen iemand die de acht kruisjes al ruim is gepasseerd? Het hotel is in oud-koloniale stijl opgetrokken en bestaat uit twee delen, met een enorme promenade, gelardeerd met prieeltjes en zorgvuldig gestileerde vijverpartijen, daartussenin. Verder biedt het hotel een heerlijk zwembad (daarover straks meer), apenverblijven fitnessruimten en waarschijnlijk ook wel een sauna en een kernwapenarsenaal.

Het is flink in de dertig graden buiten, strakke zon. Ik negeer de zonnebrandolie aan het strand. Ajoh die paar minuutjes. Fijn, ´s avond dus een rug in een kleur die nog het meest lijkt op die van Borax (ken je dat maagmiddeltje?). En daarmee zijn we aanbeland op het strand. Het is een vreemde gewaarwording; je stapt de zee in en je denkt het is warm. Je kijkt even om je heen, maar er staat niemand te urineren. Nee, de Pacific is dus echt handwarm, met lekker hoge springgolven. Heerlijk. Eén nadeeltje. Of nee, tweehonderd; je stapt warm het hotel uit of die horde venters (die we al kenden van het vliegveld, waarschijnlijk is het allemaal familie) zwermt weer op je af. ,,Psssst, amigo you want oysters, very good for the coochie coochie, hè hè". En dan staat daar een gitzwarte man met een plastic kinderemmertje vol schimmige bioptoop ons een beetje tandeloos toe te grijnzen. Alsof je dan uberhaupt nog zin hebt in coochie coochie. En coochie is nog niet vertrokken of moochie staat voor je haveloze cabana (open strandtentje): "Real Cuban cigars" (mijn opgerolde drie weken oude sokken ruiken beter), "Massaje" (als je een spierverkleving wil oplopen), of ze staan voor je neus te springen met een accordeon en een marimba (stiekem een cocatailshaker) terwijl je Ezra net in slaap hebt weten te boetseren. Natuurlijk, het maakt allemaal deel uit van het Grote Avontuur dat unieke vakantiebestemming heet, maar echt ongestoord relaxen en contempleren aan eindeloze horizonten is er niet bij. Het doet me eigenlijk nog het meest denken aan het Grote Noord op zaterdagmiddag, met dit verschil dat jij stilstaat en de winkels aan je voorbijtrekken.

Oei, dit klinkt toch niet teveel als geweeklaag hoop ik? Want zo is het echt niet. We hebben een heerlijk weekje gehad. Verschrikkelijk gelachen ook. Zeker voor Noah was het heerlijk om iedere dag zo´n waanzinnig zwembad bijna helemaal alleen tot je beschikking te hebben. Kon-ie lekker spelen met Jornick en Eline, twee kinderen van het stel waarmee we zijn vertrokken. En de oude stad Cartegena zelf is ook fabelachtig mooi, de foto´s zijn nog niet klaar, maar van de kleurcombinaties zou Frank Govers spontaan uit zijn as herrijzen. Iedereen die weleens een boek van Marquez heeft gelezen zou daar eens moeten kijken. Loggia´s, baldakijnen, gaanderijen, piepkleine cafeetjes in alle kleuren waarvoor Van Gogh ook best zijn andere oor voor had af willen snijden. De zon gevangen in de knallende muren, de lamaarwaaien smile van de gemiddelde Cartagenees wordt weerspiegeld in de schaterende kleuren van de steegjes en arcades. En de historie, van zilvervloot tot piratenstad, ligt besloten in de mooiste stukjes stucwek. Meer weten? Surf naar www.vertelnogeensovercartegana.nl.

Het zwembad. Een mooi zwembad. Hier speelt een groot deel van onze vakantie zich af. Omdat je je realiseert dat je met twee kinderen niet meer zo mobiel bent als met gewoon twee personen, ben je toch een beetje gedwongen om binnen een zekere actieradius te blijven. Van pakweg tweehonderd meter. Maar goed. Dit doen we: we staan op. Kijken waar een ieder de nacht heeft doorgebracht en gaan in het luxe ligbad. Daarna zakken we af naar het zwembad, waar aan de rand een onbijtbuffet is ingericht. Tig-soorten brood, alle varianten in ei-beleving, cereals, fruit heel veel fruit, worstjes en ander vlees, kortom: ONTBIJT. Als goede Nederlanders hebben we eerst nog bij de badmeester drie handdoeken opgehaald om daarmee enkele zonnestoelen, herstel schaduwstoelen, te confiskeren. Matteo is een grote, zwarte badmeester en hij ligt zo´n beetje dubbel bij alles wat die malle bleekscheten doen. Hij is zo´n edelfigurant, die ieder moment zomaar "Old man river" zou kunnen zingen. Goed. We hebben dus een tafeltje nabij het zwembad, waar wij ons ontbijt - iedere ochtend veel te veel - naar binnen schrokken. Maar niet voordat wij pontificaal een stapel "teteros", babyflesjes dus, op tafel hebben gezet. "LABAR, POR FAVOR!"!, vragen wij vriendelijk en de menselijke knipmessen nemen Ezra´s verzameling zwetend en buigend mee naar de cantina om daar als volwassen mannen een stel babyflesjes uit te wassen. "Yessir, con mucho gusto sir!!" Hemel, we herkennen onszelf niet. Pasja's!

Okee. Ontbijt achter de kiezen. Ligstoel! Zwemmen. Maar niet voordat Matteo, of eigenlijk zijn vriend het Wipkonijn - eigenlijk aquarobicsinstructeur Rico - de muziek heeft aangezet. En daar gaan we. Hard! Daar kan mijn favoriete metalband Slayer nog de strakke broek bij ophalen. Salsa Caribian, merengue, shake bebie shake, La Bomba, retetetetere Bomba, knalboemklets, affijn het hele Paul van Ostayen-ouvre, maar dan op z´n lambada´s. Ik (P) heb nog nog zoveel onder water gezwommen als deze week, om maar geen gehoorbeschadiging op te lopen. Nee, mensen uit de Caraiben zijn dol op muziek. En heel vaak is dat mooie, bijzondere muziek. Het probleem ontstaat pas als men plaatjes gaat draaien waarvan men denkt dat de geachte clientele die op prijs stelt. Want dan kom je in de problemen. Dat merk je tijdens de zwemsessies. Nóg lulliger (ja, dat kan) wordt het wanneer je ´s avonds, zo rond het avondeten wordt vergast op de metal-muzikale klanten van los Mariachis Tròpical!! Zes mannen op leeftijd met van die zwarte ufo-achtige sombreros, aangevoerd door een buschauffeur (die van Gorredijke-Torremolinos) met een enorme snor, die hees en vals - of vals, laten we zeggen dat hij om de toon heen zong - een ingegruisd repertoire afgaf dat alles inhield tussen "Guantanamerrrrrrraaaaaa!!!!", en "Ay aya ayayayay yayayay Dolores". The six amigos. En dan denk je als verwende toerist: ach, één keer is folklore, twee keer is charmant, drie keer is al een klein beetje van ja nou hebben we het wel gehad en de vierde keer begin je er schaamteloos doorheen te kletsen. En ondertussen wordt het hele muzikale avontuur aan elkaar gekletskoekt door een doorrookte M.C., die dingen roept als "El Mejor de Mehico, applausos!! Spectaculaaaarrrr!!!"

Na een week hebben we het dan ook wel gehad met die herrie en die zon en die hele toestand. We willen weleens terug naar Casa Krakkemik te Bogotá. Ook Noah wordt wat chagrijnig. Hoewel hij nog wel vol grappen zit. Zo is zijn grote hobby in zijn blote kont over het terrein te rennen, hij vindt het heerlijk om de apen te plagen, met de papagaaien te schreeuwen, kopstoten uit te wisselen met de hertjes van het hotel en de vrouwlijke medewerksters te charmeren. Ook vind hij het geweldig om het Wipkonijn voor gek te zetten tijdens zijn aquarobic-klasje. Als Rico stretcht, gaat Noah achter hem aan en begint demonstratief aan zijn eigen benen te trekken, als Rico zijn been strekt, doet Noah hem na en als Rico wat overdreven aan het gymmen slaat (om zijn waternimfen op leeftijd te imponeren), begint Noah demonstratief te gapen.

Affijn, we begonnen ons wat te vervelen, dus het werd de hoogste tijd om uit te checken. We zijn benieuwd naar de nieuwe mensen in het hotel (het zit zo goed als vol, hebben we gehoord). Bovendien staan er nog wat dingen op stapel. Heel bijzonder lijkt ons het bezoek aan het Moederhuis. Dit is waar de zwangere vrouwen worden opgevangen voor zij bevallen van de kinderen die zij willen laten adopteren. Wat zijn hun drijfveren, wat zijn hun ervaringen, wat verwachten zij van ons? En dat is maar een greep uit de vragen die er bij ons leven.

Ezra wordt met de dag mooier. Het is misschien wat prematuur, maar zelf vinden wij het niet voorbarig om haar in te schrijven voor de Miss Universe verkiezing 2019 (waar we gelijk het Eurovisie Songfestival aan vastplakken, ze heeft een stem als een klok).

Heel veel liefs van Paul, Daphne, Noah en Ezzie.