Ploink! Ploink!

Noah zit op gitaarles. Bij een sympathieke man, Jan Schneider. Zijn website: Jangitaar.nl, goeie! Na een paar maanden van voorzichtig tokkelen en nootjes leren lezen mag hij van Jan zo nu en dan ook eens elektrisch versterkt spelen. Aanvankelijk op één van Jan zijn gitaren en, sinds zijn verjaardag, op zijn eigen ramsjgitaar. Een zwarte Fender-imitatie van het ergste soort. Goedbedoeld door de gulle gevers, maar vrijwel onbespeelbaar. Totdat Jan de hals wat aandraaide, waardoor het ding iets langer dan vijf minuten op toon blijft. Maar toch, het bleef sappelen. Nou had ik mijn eigen oude vertrouwde Ibanez PF200 al jaren uitgeleend en dus werd het de hoogste tijd deze blanke trots terug te halen. Hij (zij?) bleek niet echt meer in topconditie, dus snel naar Mels op het Achterom. De goede man kwijlde haast van enthousiasme en was maar wat bereid dit collectors item te revitaliseren. Gelijk maar een Roland Cube aangeschaft; met 30 watt aan decibellenpotentie. Een apparaat met ingebouwde tuner, een heel leuk 'akoustisch' geluid en diverse 'stack'-imitaties en effecten, waardoor je de gitaar allerlei bochten op kunt dwingen. Dat betaalde zich al snel uit. Zodra de Ibanez weer helemaal tiptop terugkeerde, was Noah er niet vanaf te slaan.   'Smoke on the water' klinkt nu dagelijks door het huis, het intro dan, he. En hij is druk bezig met zijn eigen akkoordenschema's. Waarvan ik dacht, dat wordt helemaal niets, maar die nog heel aardig blijken te kloppen. En als hij dan liever blijkt te spelen dan zit te Hyven, dan denk ik: 'Tenminste één ding bereikt als opvoeder'.  Ik krijg straks hele mooie schoondochters.

Het decolleté van Rachel Hazes

Je ontkwam er bijna niet aan, zelfs als je slechts enkele minuten tv keek: het decolleté van Rachel Hazes. Zit zo: haar dochter Roxanne (Roxxèèn, voor vrienden) was jarig en gaf een feestje. Nou heeft moeder Rachel een nieuwe 'amore', een Italiaan van wie ik de naam niet weet. Doet er ook niet toe. Maar het vormde wel de aanleiding van het door Rachel (is het nou Raggel of Rasjèl) opgenomen plan om haar weelderige boezem in te snoeren in een uiterst strak aangetrokken korset. Nou moet u weten dat ik een ongekende bewondering heb voor Rachel. Ga er maar aanstaan, het bed delen met een dubbel zo oude pygmee met een permanente kegel en talloze dwangneuroses. Met een geweldige stem en ouderwets gevoel voor lyriek, dat dan weer wel. Maar ik geef het je te doen, met het vleesgeworden beertje Colargol het bed delen en wel zodanig dat er zelfs permanente verblijfsgevolgen aan verbonden werden: Dreetje en Roksèn dus. 

Hazes dood. Rachel, Roxann en Dreetje diep ongelukkig in Vinkeveen, stel ik me zo voor. Lopen een beetje rond te klieren met biografieën en rechtszaken en hier en daar een tv-optredentje (want Dreetje en Roks vermoeden bij zichzelf ook muzikale kwaliteiten). 

En dan word je zestien. Rox, dus. En dat ga je vieren. En dan loopt het uit de hand. Want dan vindt je moeder in een overmoedige(?) bui dat ze best iets, nou ja, ànders aan kan trekken. Ze voelt zich namelijk zo, mmm... nou ja, lichàmelijk, sinds haar liaison met de gladgekamde mandolinespeler. Ze besluit: 'Ik màg er nog best wezen', anders zou hij niet met me kezen' (Rachel schreef ook wel eens wat voor Dré - niks mee gedaan, trouwens). Wat er dan gebeurt is vooral een kwestie van het spoor terug volgen. Ze ging naar de kapper. Check, want ze heeft daar zeker een halve dag gezeten. Ze ging naar de bruinsalon. Oh yes. Langer dan goed voor is voor een mens. Het kan dus echt: een poepkleur krijgen. En toen? Een bevriende stylist gebeld? Kan niet, Rachel heeft geen vrienden. Was het een ultieme wens van haar moeder op haar sterfbed (die is bezig met een Patrick Swayze, las ik in een uiterst betrouwbaar medium)? Een vlaag van verstandsverbijstering? Kan niet, er is daarboven niets om te verbijsteren. Trouwens, hoe kwam ze aan dat topje? Was het wel een topje? Het leek ook wel zo'n keurslijfje waar je teckels mee ziet lopen in de winter. Misschien was dat het ook wel. Maar dan rijst meteen de volgende vraag: wie hebben haar allemaal geholpen bij het aanrijgen. Dat moeten zeker meer dan drie personen geweest zijn: 'jij doet me linkertiet, jij me rechter en jij: trekken!!' Het gevolg: twee platgedrukte waterballonnen plompverloren in een dwangbuis. Geen schim van symmetrie. Verloren vlees in een verdwaald lichaam. Misschien was ik de enige, maar volgens mij kéken ze zelfs een beetje ongelukkig.

Ik ben eigenlijk helemaal geen borstenman. Ze hoeven van mij ook helemaal niet weelderig of groot of in het oog springend. Maar nu was ik - en met mij de gehele mensheid - wel gedwongen om geconfronteerd te worden met dit vertoon van boezemmishandeling. Vreemd eigenlijk, we hebben de mond vol van dierenrechten tegenwoordig. Wie ook maar vagelijk iets doet met dierenonderzoek, rijdt steevast op zijn velgen. Maar dat er nooit een belangengroepering is opgericht voor de Rechten van de Tiet, verbaast mij oprecht. Is er nou niemand die opkomt voor de meest onderdrukte delen van het menselijk lichaam? Absurd. 

Bij deze roep ik 16 februari uit tot Nationale Prammendag. Over het programma wordt nog gediscussieerd, maar een debat met Rachel behoort tot de mogelijkheden. Komt allen.