De nieuwe ridders van het toetsenbord (voorlopig slot)

Genoeg over de publieke domeinen, de reaguurders, jorissen en meulenbelten. Nu even over het één op één contact. Want juist daar toont de Qwerty-ridder zich van zijn (of haar, oh yes) meest duistere kant. Als schijndappere dodo, die in de veilige omgeving van zijn eigen huis, achter zijn eigen, veilige pc wél durft te melden wat hij of zij nooit anders nooit in iemands gezicht zou durven zeggen. Dat is misschien wel de meest zorgwekkende verandering in communicatie. Als mij iets dwars zit, bel ik die persoon op. Dat is de beste manier om de lucht te klaren. En een manier om elkaar goed te begrijpen, al is het alleen al omdat de intonatie of non-verbale communicatie bijdragen aan een niet mis te vatten interpretatie.

Achter een toetsenbord is iedereen gelijk. Zo denkt de Qwerty-ridder. Achter een toetsenbord ben ik even groot, even sterk en even dapper als mijn opponent.

Een mooie, veilige gedachte. Zo veilig dat men gaandeweg de behoedzaamheid laat varen die in het dagelijkse leven altijd zo goed van pas is gekomen. Men wordt zelfs een beetje overmoedig. Mensen die zich anders diplomatiek of wat verlegen presenteren, trekken nu hun actieheldpakje aan voelen zich eventjes die Chinese man op het Plein van de Hemelse Vrede, u weet wel, die van die tanks.

En dan maar klagen als degene die zij hebben lopen uitdagen, zich meldt bij de eerste de beste ontmoeting en op de man (m/v) af vraagt wat nou precies de bedoeling was. Dan opeens barst het van de broertjes, neefjes, dronken omes of achterlijke tantes die achter hun account zaten. Nee, de Qwerty-ridder was het niet. Ben je gek.