The Clash, The Damned, The Ramones, okee. Maar The Stranglers? Ik was er niet weg van. Dat zeurende orgeltje, dat slappe gitaartje, mwoah. Alleen die Jean-Jacques Burnell had wel wat. Pezig, rattig en bassen als een heimachine. Ergens had ik ook gehoord dat hij bevriend zou zijn met de Hells Angels. Maar daar wist ik het fijne niet van. Tot die avond.
Had ik nou kaartjes gekocht of was ik naar binnen geglipt? Ik ben het kwijt. Maar Paradiso was vol. Tjokvol en bloedheet. Mijn jack plakte om mijn dunne lijf en ik snakte naar adem toen ik de grote zaal binnen werd geduwd. Het geluid resoneerde in mijn darmen, terwijl ik kippig naar het viertal op het podium staarde. JJ Burnell meanderde als een slang over het podium, vuile blikken werpend naar het publiek, dat zijn hartelijkheid beantwoorde met bierfonteinen. Ik werd meegezogen naar voren, tot vlakbij het podium. Ik wérd bewogen, kon geen kant op. Aan weerszijden van het podium stond een stel enorme mannen. Ruig, maar beslist geen punkers. Daar waren ze te breed voor. En ze hadden een baard. Bovendien droegen ze een vuil, mouwloos spijkerjack over hun leren jacks. Ze dansten niet, maar dronken uit bier- of Jack Daniels-flessen. Eentje draaide zich om. Op zijn rug las ik: 'Hells Angels – MC Amsterdam'.
Ergens ter hoogte van 'No more heroes', begon de meute te pogoën. Duwen, trekken, vallen, lachen en weer opstaan. Gewoon lekker afreageren, zoals dat altijd gebeurde in iedere kelder of concertzaal. Alleen, de heren Hells Angels dachten daar anders over. Wellicht ingefluisterd door de satanische bassist – je bent een Strangler of niet – besloot de motorclub zich te transformeren in een ordedienst. Ze sprongen van het podium en bleken over een totaal andere visie op de befaamde pogo te beschikken. Getatoeëerde handen vonden hun weg naar neuzen, oren, nieren en levers van de geschrokken muziekliefhebbers, die nu vooral hun armen bezwerend omhoog hielden, alsof ze daarmee de regen van slagen tot bedaren konden brengen. Een bloedige, woordeloze slachtpartij, overstemd door een zieltrekkend volume.
Ik was klein voor mijn leeftijd. En opeens lang niet meer zo stoer. Maar ik was wel soepel. Een eigenschap die mij uitstekend te pas kwam, bij het ontwijken van de slagen en trappen van talloze vuisten en motorlaarzen. Weg hier! Weg!, schreeuwde iedere vezel in mijn lichaam. Ik draaide me om en probeerde tegen de opwaartse kracht van het zaalpubliek in te duwen. Hopeloos, ik werd als een veertje teruggeblazen in de vechtende horde, waar bloedspatten de plaats van bier hadden ingenomen. Ik zag nog maar één uitweg: het podium op. Hoe het me is gelukt omhoog te klimmen? Geen idee. Waarschijnlijk onvermoede superkrachten, die loskomen bij acuut levensgevaar. En hoe ik langs The Stranglers en hun vrienden ben geslopen; het is uit mijn herinnering verdwenen. Ik weet alleen nog dat ik dekking zocht achter een oude, zwarte piano en ontzet toekeek hoe het publiek op de eerste rijen langzaam veranderde in een zwartrode pulp.
Wat er verder met Leon Trotski, the Great Elmyra of Sancho Panzo gebeurde, het zou me worst wezen. Als ik het er maar ongeschonden vanaf zou brengen. Vóór mij twee breedgeschouderde Hells Angels, achter mij een Altamont aan de Amstel. Maar dit bedoelde ik niet met 'no future'! Ik moet morgen weer naar school. Ik heb een broertje van elf!!
Of het nu God was, of de Voorzienigheid, maar onopgemerkt schuifelde ik langs het toneelgordijn, langs de muur in de richting van de artiestenuitgang. Ik was onzichtbaar geworden. Dat kan niet anders, want één van de grootste Angels, misschien wel de Baas, keek míjn richting op. Hij zag mij. Nee, hij kéék naar mij. En deed niets! Geen klappen, geen knipoog. Niets.
Seconden later stond ik buiten bij de artiesteningang te kotsen, omringd door een horde Harleys. Ik trilde over mijn hele lichaam, er zat een scheur in mijn jack en mijn broek kleefde van het bloed en vuil. Maar ik leefde nog. Ik hoorde de tram. Een auto. Een stem: 'Hee joh, sodemieter op bij die motoren'. Graag. Dank u beleefd, meneer. Ik ga naar huis.
No more heroes. Anymore.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten